Ben masal gibiydim. bir vardım bir yoktum.
çünkü çocuktum. büyükler beni görmek isterlerse var olurdum.
görmek istemezlerse yok. ama yanılıyorlardı.
ben hep vardım. en çok da beni yok sandıkları zamanlarda vardım.
hepsi birbirlerini birbirlerine göründükleri kadar biliyorlar tanıyorlardı.
oysa benim yanımda bütün maskeleri düşüyordu. çünkü ben çocuktum.
yoktum. onları en gerçek halleriyle çizdim aklımın defterine.
ben büyüdükçe onlar masal oldu içimde.
siteni gezdim ve çok beğendim diyeceğim o ki :) "boynuz kulağı geçiyor" harika yazılar akıl ve duygu küpüsün maşallah güzel kardeşime yüreğine sağlık...
YanıtlaSil